Tüm Kitaplar - Türkiye
Tüm Kitaplar - Türkiye'nin Dev Kitap Sitesi
 Anamenü
  Konya
  İlçeler
  Firmalarımız
  Röportaj
  Eğitim
  Kültür Sanat
  Güncel
  Politika
  Ekonomi
  Dünya
  Tarih ve İnsan
  Gezi
  Spor
  Duyurular
  Okur Köşesi
  Künye
  İletişim
 News Arama

Gelişmiş Arama
 Anket
Sitemizin tasarımını nasıl buluyorsunuz?
Çok güzel
İdare eder
Kötü olmuş

Sonuçlar
 MB Döviz Kuru
Dolar Alış :
Dolar Satış :
Euro Alış :
Euro Satış :

 
Medeniyetimizin Temeli Merhamet
Salı, 18 Şubat 2020 - (12:35)
Recep Öğütçü

Millet olarak, ataerkil bir toplumduk ama şiddete bu kadar meyilli değildik. Erkekler hanımlarını emanet bilirdi, çocuklarının anası, namusunun bekçisi, evinin sahibi ve aşçısı, hayatının parçası ve mutluluğun kaynağı görürdü. Tek olmak Cenab-ı Hakka mahsustu, insan tek başına yaşayamazdı. Kainatta her şeyin çift yaratıldığı gibi insan da çift yaratılmıştı, çiftler birbirine muhtaçtı. Babalarımız, annelerimiz, o yokluk günlerinde sırt sırta veriyorlar, evin sırrını dışarıya açmıyorlar, "kol kırılır yen içinde kalır” diyorlardı. Onlar da babalarından öyle görmüşlerdi. Hanımına sesini dahi yükseltmeyen bir Peygamberin ümmetiydik. O Peygamber ki, "siz yerdekilere merhamet edin ki göktekiler de size merhamet etsin. Merhamet etmeyen merhamet olunmaz.” buyuruyordu. Yani bizim evimizin, kültürümüzün, medeniyetimizin temeli merhametti. Ne oldu da şiddet olaylarının çokça yaşandığı, kavgaya meyilli bir topluma dönüştük?

Evet, medyada her gün, her saat yeni bir şiddet haberi duyuyoruz. Sokak ortasında ayrıldığı veya tartıştığı eşini bıçaklayan, kurşunlayan psikopat erkekleri mi ararsın, öğretmenine kafa atan, yumruk sallayan, hatta iftira atan arsız, saygısız öğrencileri mi ararsın, hapishaneden kaçıp yollarda insan avına çıkmış, dünya güzeli kızları hunharca katleden canileri mi ararsın, bindiği otobüsün şoförünü tartaklayan külhanbeylerini mi ararsın, hastama geç baktın diye doktoru yumruklayan haydut tipleri mi ararsın, hasılı aynı haber saatinde hepsini birden görebilirsin. İnsanımızın bir kısmı şiddet makinesi, bir kısmı da şiddet mağduru. İnsanlar, çarşıya, pazara çıkarken, otobüse binerken, arabasıyla trafiğe çıkarken, işine- aşına giderken başına geleceklerden korkmaya ve her sabah endişeyle evinden çıkmaya başladı. Merhum Akif'in ifadesiyle biz de, "ne bu şiddet, bu celal?” diyoruz. Yanlış olan, yanlış giden bir şeyler var ki bunlar oluyor diyoruz.

Televizyonlara bakıyoruz, açık oturumları, tartışma programlarını dinliyoruz, orada da şiddet dilini görüyoruz. Koca koca yazar- çizerler birbirlerini saygıyla dinlemiyor, birbirine tahammül edemiyor, sözlerini kesip birbirlerini aşağılıyor, karşısındakine hakaret etmeyi marifet biliyorlar. Aynı şiddet ve hiddet dilini siyasetçilerde de görüyoruz. Bu şiddet dili ister istemez sokağa da yansıyor. Biz problemlerimizi konuşarak çözemeyecek miyiz? Konuşma özgürlüğünü, düşünme özgürlünü niçin hakaret özgürlüğü diye anlıyoruz? Niçin şiddet olaylarını ayrıntısına kadar süzgeçten geçirmeden haber olarak ve görsel olarak veriyoruz? Bu haberler giderek kanıksanmıyor mu, "vakay-ı adiye”den sayılmıyor mu, bu örnekler çoğaldıkça, birileri de bu yollara tevessül etmiyor mu?

Evet, şiddet bugün birinci sorunumuz. Kimimiz evinde şiddet görüyor, kimimiz sokakta şiddetle karşılaşıyor, kimimiz işyerinde şiddete maruz kalıyor. Şiddet, fiziki olabilir, sözlü olabilir, ruhsal olabilir.

Bazı evli kadınlar, kocasının başına bela olacağı, yolda- sokakta öldüreceği korkusuyla o evliliği zora ki devam ettiriyor. Bazı evli erkekler, boşanmak istese de ömür boyu nafaka riskini göze alamıyor. Her iki taraf da mutlu ve umutlu değil, baskı altında evlilik hayatı sürdüren birçok insan duyuyoruz. Sevginin, güvenin olmadığı bir evliliğin sürdürülmesi ne kadar doğru? İster istemez dost hayatına, evden kaçmalara, şiddete kapı açılıyor.

Son yıllarda güya şiddeti önlemek için polisin yetkisini aldık, öğretmenin elini kolunu bağladık, evin reisi olan erkeği büsbütün dışladık, kadınlara ekonomik özgürlük sağlamak için kadınlara özel istihdam teşvikleri uyguladık, ama şiddet olayları giderek şiddetlendi.

Şiddeti azaltmak için çıkardığımız bütün kanunlar maalesef şiddeti önlemedi aksine azdırdı. Erkeği evden uzaklaştırma kanunu ters tepti. Kadına istihdam teşvikleri evde kavgayı artırdı, ailede roller değişti, reislik bitti, curcuna başladı. Kadın cinayetleri kartopu gibi çoğaldı, erkekler bunalıma girdi, aileler dağıldı, sahipsiz kalan çocuklar mağdur oldu, şiddetin olduğu evlerde şiddete meyilli çocuklar yetişti.

Zanlıya şiddet uygulamasın diye polisin elinden de birçok yetkiyi aldık, onlar da olaylara müdahalede isteksiz davranmaya başladı. Görülüyor ki polisin bin bir zahmetle yakalayıp getirdiği zanlılar, mahkemenin bir kapısından girip öbüründen çıkıyor. Günlerce aranan ve yakalanan insan on dakikada salınıyor. Kaba kuvvet almış başını gidiyor. Geçen haftalar da haberlerde dinledik, aldıkları futbol topunu geri almadı diye genç çocuklar satıcı gencin dükkanını basıyorlar ve öldüresiye dövüyorlar, mahkeme tutuklamıyor. Dövenin dövdüğü, sövenin sövdüğü yanına kar kalıyor. İster istemez kanundan, mahkemeden, adaletten ümitler kesilince orman kanunu devreye giriyor, herkes kendi intikamını kendi almaya kalkıyor ve şiddet toplumu sarıyor. Bu tip kavgacılar, şiddet taraftarları, külhanbeyleri hapiste yatmasa bile büyük maddi cezalar, ağır tazminatlar ödemeli, burunları sürtülmelidir.

Öğretmenin elini koluna bağladık, "öğrenciye bağıramazsın, sınıfta koyamazsın, kulağını çekemezsin” dedik. Öğrenci öğretmenini yumruklar oldu, öğretmeni saymaz ve dinlemez oldu.

Evet, sadece kanunlar çıkarmakla da şiddet önlenemez. Uygulayıcılar da önemli. Görüyoruz, zaten hapishaneler dolu diye dayakçılar tutuklanmıyor, ağır tazminatlar ödenmiyor.

Şiddeti önlemek istiyorsak geleneklerimize tekrar dönmeliyiz. Evde, sokakta, işyerinde, okullarda herkes konumunu bilmeli. Hocaya, öğretmene, büyüğe saygı geri gelmeli. Okullarda merhamet eğitimi verilmeli, "bana bir harf öğretenin kölesi olurum” diyen Hazreti Ali'inin ahlakı aşılanmalı. Ana baba duasının önemi, empatinin, kul hakkının gereği anlatılmalı. Siyasetçilerimiz muhaliflerine daha yumuşak, daha kibar davranmalı, daha müşfik ve affedici olmalı ki sokaktaki insanlar da onları örnek almalı. Aile ile ilgili kanunlar, düzenlemeler tekrar gözden geçirilmeli, psikologlar, sosyologlar, din adamları devreye sokulmalı, her aile izlenmeli, gözetim altına alınmalı. Özellikle boşanmaların sebepleri araştırılmalı, nafaka zulüm olmaktan çıkartılmalı, aile büyükleri hakem olmalı.

Sonuç olarak, toplumdaki şiddeti dört sebepte toplayabiliriz: 1- Kanunlarımızın caydırıcı olmaması. 2- Çok tartışılmadan, geleneklerimiz ve inançlarımız dikkate alınmadan kanunlar çıkarılması. 3-Aydınlarımızın ve siyasilerimizin şiddet dili kullanması. 4-Medyanın bu tür haberleri çok vermesi, özendirmesi ve insanların kanıksaması. 5- Şiddet içeren dizilerin ve oyunların yayınlanması ve denetlenmemesi. 6- Okullarımızda merhamet eğitiminin yeterince verilmemesi. Daha birçok ilaveler yapabiliriz.

[ Arşivle! ] [ Yazdır! ] [ Postala! ]

 

Yorum Ekle! Bulunan yorum sayısı: 0
Bu yazıya ilişkin yorum bulunamadı!
Yorum yazmak için tıklayın!

'Recep Öğütçü'in Son 10 Yazısı
   Teşekkürü Hak Edenler
   Batı Kof Bir Ağaçmış Meğer
   İşte Gerçek Devlet Baba
   Sevmesek de Savaş Farzdır
   Sabır Şükür Kanaat
   Organize Sanayi Bölgeleri ve Çumra OSB
   Hapishaneler Islah Etmiyor
   Proje Okulları Tuttu
   Kış Geldi Hoş Geldi
   3 Aralık Dünya Engelliler Günü

Yazarlar
Mahmut Toptaş
Müslüman İtalyan Kızın Hatırlattıkları
Mehmet Ali Tekin
Biz Hazırsak Ayasofya Açılır
Recep Öğütçü
Teşekkürü Hak Edenler
Alıntılar
Selehaddin E Çakırgil
İnqılabçıların da Basîreti Bağlanabilir..
Senai Demirci
Namazı ''satan'' Alışveriş Merkezleri
Haşmet Babaoğlu
Kemal Anadol ve geçmişi!
Selehattin Duman
İşin kolayına kaçacaksan bir Atatürk hikâyesi bul..

sitede
internet'te