Anamenü
  Konya
  İlçeler
  Firmalarımız
  Röportaj
  Eğitim
  Kültür Sanat
  Güncel
  Politika
  Ekonomi
  Dünya
  Tarih ve İnsan
  Gezi
  Spor
  Duyurular
  Okur Köşesi
  Künye
  İletişim
 News Arama

Gelişmiş Arama
 Anket
Sitemizin tasarımını nasıl buluyorsunuz?
Çok güzel
İdare eder
Kötü olmuş

Sonuçlar
 MB Döviz Kuru
Dolar Alış :
Dolar Satış :
Euro Alış :
Euro Satış :

 
Bu Davada Kırk Yılımı Doldurdum
Pazartesi, 02 Ekim 2017 - (00:44)
Recep Öğütçü

1977-78 yıllarıydı. Siyasetin kaynadığı, koalisyon hükümetlerinin birinin yıkılıp birinin kurulduğu, Milliyetçi Cephe (MC) hükümetlerinin olduğu dönemlerdi. Rahmetli Erbakan Hocamızın Milli Nizam Partisinin devamı olarak kurduğu Milli Selamet Partisi, he zaman kilit partiydi. Yetmiş dörtten itibaren, neredeyse Selamet Partisiz hükümet kurulamıyordu. Göstermelik de olsa, halkın gözünü boyamak için de olsa, sağdaki Adalet Partisiyle soldaki Cumhuriyet Halk Partisi, karşılıklı rekabet içindeydi; bir türlü uzlaşmıyordu, ekranlarda, gazetelerde hep kavga halindeydi, bu uzlaşmaz tavırlarından dolayı da biri sağda biri solda, oylarını konsolide ediyorlardı, birbirinden oy çalıyorlardı, küçük partilere de yöneliş kolay olmuyordu. İnsanlar partilerini adeta din gibi görüyorlardı, partisinden dönmek dininden dönmek kadar zor oluyor, bunu vefasızlık ve ihanet sayıyorlardı. Dininden dönen, ama partisinden dönmeyen, insanları biliyorduk. Babayla oğul, kardeşle kardeş partilerinin farklı olmasından dolayı konuşmuyordu, birbirine düşmanca davranıyordu. Çok zaman da parti tutma, babadan oğula devam ediyordu. Solcu bir ailenin çocuğu da solcu, sağcı bir babanın çocuğu da sağcı oluyordu. Bizler yetmişli yıllarda, imam hatip okulunda öğrenciydik. Daha Lise-1’deyken bilinçli bir siyasetçiydik ve sınıf olarak da, yüzde doksanımız Rahmetli Erbakan Hocamızın Milli Selamet Partisini tutuyorduk; O’nunla çalışmayı, davaya hizmet olarak görüyorduk. "Arka Bahçe” lafı belki oradan çıkmıştı. Evet, o yıllarda okullar kaynıyordu, sağ -sol çatışması vardı, öğrenciler olsun, öğretmenler olsun, bir okuldan başka bir okula ideolojik düşüncesinden dolayı veya çatışmadan uzak olmak için sürülüyordu; çok zaman radikal solcu öğretmenler daha sakin ve huzurlu diye, imam-hatip okullarını tercih ediyordu. Örnek olarak, bizim Tarih öğretmenimiz, Edebiyat ve Türkçe öğretmenimiz, radikal solculardı ve tercihen, bizim okula gelmişlerdi. Bizler Milli Türk Talebe Birliğinin merkezine giderdik, Akıncılar olarak bilinirdik. Sağ cenahta Milli Mücadeleciler ve Ülkücüler vardı. Akıncılar olarak sağ- sol çatışmasında işimiz yoktu, orta yoldaydık. Bizim gözümüzde ABD de SSCB de emperyalist devletlerdi, ideolojileri, sistemleri batıldı, insanlığı kurtaracak olan İslam Nizamıydı, Adil Düzendi. Daha doğrusu biz milletleri ikiye ayırıyor, İslam Milleti ve Küfür Milleti diyorduk, ırkçılıkla işimiz yoktu, bizim derdimiz ümmetti, "Hak Yol İslam” diyorduk. Çok şükür bize bu şuuru veren okuduğumuz, okulun havasıydı ve Rahmetli Erbakan Hocamızdan duyduklarımızdı. Evet, Rahmetli Hocamızın kucağında, O’nun sloganlarını içselleştirerek, Milli Görüş çizgisinde, bu çizgiyi bir dava olarak sahiplenerek büyüdük, yetiştik ve bu günlere o çizgiden sapmadan, zikzak çizmeden geldik. Şüphesiz Türkiye insanının yüzde doksanından fazlası Müslüman’dı; o gün de dindardı, bugün de. Rahmetli Erbakan Hocamızın da dediği gibi, bir kısmı Selamet Partiliydi, Milli Görüşçüydü, Adil Düzenciydi, bir kısmı da Milli Görüşe adaydı. Milli Görüş ise Alpaslan’ın ve Fatih’in görüşüydü. Kimse dışlanmıyordu. Kimseye partisinden dolayı, dinsiz demiyorduk. Sadece bu dindar insanları "bilinçli” ve "bilinçsiz” diye ayırabiliyorduk. Bir kısmımız Hak davaya inanmış, bilinçle hareket ediyor, bilinçle oy kullanıyor, bilinçle siyaset yapıyordu. Bir kısmı da dindardı ama bilinçsizdi, körü körüne diğer sağ ve sol partileri tutuyordu; kanmıştı, kandırılmıştı. Erbakan Hocamıza göre sağ -Sol ayrımı da göstermelikti, her iki öncü parti de, (AP ve CHP) emperyalizmin uşağıydı, Batının kölesiydi, batıdan devşirilen laik-beşeri sistemlerin kurtarıcılığına inanıyordu; Masonik zihniyete sahipti, hanımların tesettürüne, faizsiz bir sisteme karşıydı. Sağın başını çeken Süleyman Demirel bile, yüksek dereceli masondu. Rahmetli Hoca, "Demirel’e Ecevit’in birbirine muhalif gibi olduğuna, ekranlarda çekiştiğine bakmayın; ikisi de aynı yolun yolcusu, aynı fabrikanın ürünü, aynı mahfillerin adamı, faizci, rantiyeci” diyordu. Hep "bire gafil!” diye sesleniyordu, "uyanın” diyordu. Kendi siyasi hayatında tek başına iktidar olacak çoğunluğu bulamadı, en zirve yaptığı dosan beş yılında, %22’leri bulmuş ve koalisyon olarak, Refah- Yol hükümetinin başbakanı olmuş ve vesayetçi güçler, o hükümeti sadece 10 ay yaşatmıştı. Akıncılar dediğimiz, Milli Gençlik dediğimiz, bugün Ak Gençlik değimiz o gençlik, hiçbir zaman sokağa dökülmedi, terör estirmedi, hakkını şiddete başvurarak aramadı. Sabırla koruk helva olur dedi, hep sandığa güvendi, sineye çekti, sabretti ve nihayet Ak günleri gördü, inşaallah daha da görecek. TAM KIRK YIL GEÇTİ 1977 Lise-1’de okuduğumuz yıldan itibaren, tam kırk yıl geçti. Ortaokul yıllarımı saymıyorum, bilinçli dindarlıkta, hak dava peşinde, mitinglerde, bilinçli siyasette tam kırk yılımızı geçirdik. Çok şükür saçımız, bu yolda ağardı. Bu yıllarımızda önde olmadık, ama hep konuşan, anlatan, yazan, tebliğ eden, oy atan ve oy toplayan konumunda olduk. Sohbetlerimizin bir yerinde, hep siyasete yer verdik, satırlarımızın ve konuşmalarımızın arasına siyasetimizi ve ideolojimizi, hep sıkıştırdık. Nihayet son en beş yıllık, Ak Parti dönemini yaşadık. Ak Parti dönemi otuz yıllık siyasetin meyvesini topladığımız, irtifa, iktidar ve ikbal günlerimizdi. Bu dönemi de ikiye ayırabiliriz: 2003-2010 arası ki davul bizim omzumuzda, tokmak başkasının elindeydi; oligarşik-bürokratik bir baskı vardı üzerimizde. 2010’dan sonra rahatladık derken, FETÖ diye sinsi bir örgüt devreye girdi ve tokmağı devralmaya çalıştı ve son beş yılımız da, bu örgütle mücadeleyle geçti. Öyle bir oligarşik vesayet sistemi vardı ki, son Ak Parti hükümetlerine kadar hükümetler; seçimle gelen iktidarlar "yol yapsın, su getirsin, para bulsun, mevcut nizama, sisteme, rejime müdahale etmesin” deniyordu ve öyle oluyordu. İlk defa Sayın Erdoğan suya- sabuna dokununca, içeride bürokratik yönetim sitemine, dışarıda BM sistemine kafa tutunca, "Vesayete hayır”, "Dünya beşten büyük” deyince kıyamet koptu, dış ve iç mihraklar hep birden harekete geçti. Kuzey Irak’taki ve Kuzey Suriye’deki planlarını, hızlı bir şekilde devreye soktular, içeride darbeye yeltendiler, dışarıda savaşın içine sokmaya çalıştılar ve kırk yıllık kazancımızı, heba etmek için ellerinden geleni yaptılar, yapıyorlar. Evet, Türkiye uslu çocukken, güdülen- kuzu koyunken, köle ruhuyla emirleri dinlerken, gelen ağam giden paşam derken; BM’nin beşli yapısını sorgulamazken, arı kovanına çomak sokmazken, dünya beşten küçük derken iyiydi. Ne zaman "dünya beşten büyük” dedi, ne zaman içeride "Vesayet odaklarını tanımam, ben sadece milletime hesap veririm” dedi; işte o zaman Türkiye, parçalanıp bölünmesi ve "burnu sürtülmesi gereken devlet” ilan edildi ve başta Erdoğan’ın dışarının ve içerideki maşaların işbirliğiyle, yıkılması ve iktidardan edilmesi kararı alındı. İyi ki bu davaya gönül vermişim, iyi ki Erdoğan’ı tanımışım, iyi ki imam-hatip okullarında okuyup, belli bir şuur kazanmışım; iyi ki Erbakan Hocamızı görmüşüm ve takip etmişim. İyi ki Ak Partini bir neferi olarak ta ilk günden itibaren, destekçisi olmuşum. İyi ki olup biten gerçeklerin farkındayım. Allah’a hamdolsun. Bu davada kırk yılını doldurmuş biri olarak, daha dün bu davaya gönül verip, dağdakilerin gelip evdekileri kovmasına da, gönlüm razı değil. Her zaman eski- kadim dava arkadaşları baş köşede oturmalı; bir danışman ve duayen olarak görülmeli, yenilerle eskiler hep birbirini kucaklamalıdır. Bu dava, kimsenin tapulu malı değildir. Birileri gelecek, gerçekleri belki yeni görecek, birileri de koltuğunu bırakmayı bilecektir. Gelenler de gidenleri hep selamla, duayla yad edecek, vefa gösterecektir. Gönül koyma, gönül yıkma, sitem etme, küçük hesapların peşine düşme zamanı değildir. Birlik ve beraberliğe her zamankinden, daha çok ihtiyaç var. Önde olup da yorulanlar, bir başka dava arkadaşına, yol vermeyi bilmelidir. Hele üstüne basılarak çıkılan eskiler çiğnenmemeli, kenara itilmemelidir. Bunları niçin yazdım? Ak Partinin yeniden yapılanma, tazelenme, metal yorgunluğundan çıkma döneminde, bu gerçekler dikkate alınsın, diye yazdım. Suyun başını tutanlar aşağıdakilere efelenmesin, yan gözle bakmasın, selamsız geçmesin, burası "benim mülküm” demesin. Bu davanın ilk neferleri, her zaman hayırla yad edilsin. Çizgiden sapma olmasın, ama yüzde elli bire talip olduğumuz da unutulmasın.

[ Arşivle! ] [ Yazdır! ] [ Postala! ]

 

Yorum Ekle! Bulunan yorum sayısı: 0
Bu yazıya ilişkin yorum bulunamadı!
Yorum yazmak için tıklayın!

'Recep Öğütçü'in Son 10 Yazısı
   Kıdem Tazminatı ve Gerçekler
   Teşekkürü Hak Edenler
   Batı Kof Bir Ağaçmış Meğer
   İşte Gerçek Devlet Baba
   Sevmesek de Savaş Farzdır
   Sabır Şükür Kanaat
   Organize Sanayi Bölgeleri ve Çumra OSB
   Medeniyetimizin Temeli Merhamet
   Hapishaneler Islah Etmiyor
   Proje Okulları Tuttu
   Kış Geldi Hoş Geldi

Yazarlar
Mahmut Toptaş
Ayasofya konusunda tekliflerim
Mehmet Ali Tekin
Ankara Kriterlerine dönme zamanı
Recep Öğütçü
Kıdem Tazminatı ve Gerçekler
Alıntılar
Selehaddin E Çakırgil
İnqılabçıların da Basîreti Bağlanabilir..
Senai Demirci
Namazı ''satan'' Alışveriş Merkezleri
Haşmet Babaoğlu
Kemal Anadol ve geçmişi!
Selehattin Duman
İşin kolayına kaçacaksan bir Atatürk hikâyesi bul..

sitede
internet'te